Hier zijn we weer.
Ja ik weet het , duurde ff.
Zal je uitleggen waarom, ik kan de look van de weblog niet veranderen en ik erger me er aan dat het niet gaat zoals ik het wil.
Dus heb ik zoiets van vergeet het dan maar.
Maar ja intussen gebeurt er dan weer zoveel en zit je te kniezen en te denken van…zal ik dan toch maar weer wat schrijven?
Zijn er mensen die dit lezen?
Of willen lezen?
Er zijn dingen veranderd op de weblog ook, alles is commercieel geworden iedereen wil geld en niets is meer voor niets, ja de koppijn die je krijgt van het proberen te snappen waarom het allemaal veranderd is en waarom niets kan blijven zoals het is…het werkte voorheen toch?
Waarom moet het nu dan toch anders?
Maar goed, ik schrijf dus omdat ik van de week terug ben gekomen van het ziekenhuis, ik heb erin gelegen omdat ze dus 2 tumoren uit mijn rechter borst hebben gehaald.
Ik liep er al een tijdje mee, ook omdat ik dacht ach, het zal wel niets zijn.
Maar dan ga je toch denken aan de mensen die je kent die borst kanker hebben gehad en dan ga je toch aan jezelf vragen van, wil je het niet weten wat het is en wat als het is wat je vreest?
Een mens haat het meeste wat hij vreest toch?
Nu kan ik niet echt zeggen dat ik er bang voor ben, ik maak we me een beetje ongerust om de kinderen, maar dat is ook alles eigenlijk.
Over een week weet ik of het daadwerkelijk kanker is, waar ik dus voor behandeld ga worden, of gewoon litteken weefsel van mijn borst operatie.
Mijn ziekenhuis avontuur was een nogal saaie.
Ik heb enorm geprobeert de tijd door te komen met humor.
Maar dan lig je daar in het bed naar het plafond te kijken want ik lag als een plank, ik kon me niet eens omdraaien…en dan denk je aan dingen zoals ” vroeger bij de tandarts hing iets boven de stoel aan het plafond…denk San je kan het wat was het ook al weer???”
En dan ineens weet je het, vogeltrek van Escher, een wir war van zwart witte vogels die ineen vloeien met de velden beneden.
Escher was een wiskundige kunstenaar die enorm veel talant bezat voor dat soort werk.
Ik had er ook ooit een boek over, lang geleden toen ik nog in nederland woonde.
Maar goed…ik lag dus op dat bed en ik moest enorm plassen, en ik kon niet plassen, door de narcose waren mijn spieren in shock en niks werkte. kon niet eens op het knopje drukken voor de nurse.
Dat lukte me na een tijdje vloeken (in mijn gedachten nooit hard op!) en de nurse kwam er aan met zo’n pan die ze onder mijn achterwerk wilde schuiven.
Mooi niet dus…werkte voor geen meter ik kon niet plassen en ik moest echt heel erg.
Vervolgens kwam ze eraan met een katheter, je weet het wel een slangetje dat door je fluit naar je blaas word gebracht en tadaaa wonder boven wonder, ik kon even heerlijk plassen, en de opluchting was echt groot.
Daar lag ik dan met de katheter en de nurse die het vast hield, op zich niet echt een mooi gezicht en zeker met kerst.
En omdat ik het sneller wilde laten gaan drukte ik op mijn blaas waardoor het dus sneller liep.
Ik kon het horen stromen, en iedere keer als ik minder drukte veranderde de toon van mijn persoonlijke waterval, en voordat ik het in de gaten had speelde ik jingle bels met mijn waterweg.
De nurse begon te schateren van het lachen, ik wist niet dat ik zo grappig was, ik probeerde gewoon de tijd door te komen en op de schieten.
En dan het ziekenhuis voedsel, op zich niet echt vies, beetje eentoning en zo en het zijn schamele hoeveelheden, maar genoeg om de dag door te komen.
Het ontbijt was een schok, ik kreeg een bakje met daarin een papje dat smaakte naar karton.
Dat was dus havermout, en koffie dat uit een zakje kwam.
En nog decaf ook, en iedereen die me kent weet dat ik mijn slokje koffie moet hebben….en dat spul uit het zakje deed het echt niet voor me, de havermout ging bijna in zijn geheel weer terug naar de keuken.
Misschien kregen ze mijn boodschap op die manier dat het echt niet te eten was.
Nu ben ik dus thuis en heb een litteken van ongeveer 5 centimeter rechts naast mijn tepel en een gat er onder waar de drain zat.
Mijn borst doet nog steeds veel pijn maar de arts zei dat het kwam omdat het aan het genezen is.
Dus ik geloof het dan maar en hoop er het beste van.
Volgende week weet ik meer, zal het komende jaar gelukkig nieuwjaar zijn voor ons?
Tijd zal het ons leren…we wachten wel af.
